Bericht uit het Oosten van het land

Inmiddels is het gesloten tijd. De laatste dagen waren voor wat betreft de snoeken taai. De aanhoudende kou heeft de vangsten doen teruglopen tot teleurstellende dagen waarop geen vis eerder regel was dan één vis, althans in de Achterhoekse beken. Typisch dat de snoek die ik heb gevangen meestal in januari nog vol kuit zat, terwijl de enkele mooie snoeken die afgelopen twee weken gevangen werden veelal afgepaaid waren. Een gesloten tijd dus, die vaak niet geheel in lijn loopt met haar eigenlijke doel. Enkele Oosterse buren die dan eens een snoekje meenemen buiten de gesloten tijd zorgen er dan ook voor dat nakomelingen niet meer gegarandeerd zijn.

Paar jaar terug wist Ninja nog deze geweldige beekforel te strikken op een van de beken bij hem in de buurt.

Helaas heeft ook vriend aalscholver goed huisgehouden in de beken. Waar een aalscholver eerder nog uniek was veroorzaken zij nu ware slachtvelden. Ook de uitwerpselen zorgen ervoor dat bepaalde vegetatie gewoonweg niet meer groeit en helemaal besmeurd is met witte drap. Waar eerdere jaren in de Achterhoekse beken leuk voorn en zelfs beekforel te vangen was is dit helaas verleden tijd. Of dit enkel door vriend aalscholver komt durf ik niet te zeggen, ook de herinrichting door de mens zelf zou moeten zorgen voor een ecologische diversiteit. Zover ik dit kan beoordelen moet dit wel ten koste gaan van enkele prachtige vissoorten.

Ninja liet in Soest zien hoe je grote brasems kunt vangen met een nimfje. Heel grote zelfs!

In vele perspectieven is het dus mens zelf die dit soort trends veroorzaakt. Men heeft vaak de illusie dat het reguleren van bepaalde diersoorten noodzakelijk is. Een prachtig voorbeeld is uiteraard het opnemen van vriend aalscholver in de lijst van beschermde diersoorten. Wanneer worden we eindelijk eens wakker en wordt er gehoor gegeven aan de inmiddels behoorlijk goed onderbouwde rapportages van sportvisserij Nederland? Nee, blijkbaar is hetgeen zich onder water afspeelt niet zo belangrijk. We zien de vis immers toch vaak niet met het blote oog.

Dit gegeven blijkt wel, het is blijkbaar 'normaal' om alle wintervis voor de havens op te wachten met kilometers staand wand. Ook de wintervisserij in de havens aan de randmeren is, als ik de geruchten mag geloven, niet zoals we het gewend zijn. Het massaal wegvangen van witvis voor de consumptie in Rusland, daar doen we het voor. Of laten we een ander voorbeeld nemen, het wegvangen van puitaal voor zij überhaupt de kans krijgen onze binnenwateren op te zwemmen. Dit zodat ze in China gefrituurd kunnen worden, dat is daar immers een delicatesse.

Enkele prachtige voorbeelden die ervoor zorgen dat 'ons' plezier in de sportvisserij op den duur steeds verder minimaliseert. Enfin, genoeg over deze negatieve zijde van de medaille, er zijn immers voorlopig ook nog vele prachtige alternatieven. Gelukkig zijn wij dan ook altijd op zoek naar iets nieuws en iets anders. Zo bieden enkele vijvertjes in woonwijken of buitengebieden vaak een leuke visserij. De afgelopen dagen dus ook maar voor deze optie gekozen, en een vijver hier in het buitengebied aangedaan. Het resultaat: tientallen prachtige ruisvoorns met een prachtige donkere kleur. Veelal van dit maatje, met enkele uitschieters tot een dikke 25 cm. Prima visserij dus, totdat onze zwarte vriend ook hier een keer gaat huishouden...

Ninja K. Winterswijk