Noorwegen


Op pad met Hans W.

 

 

Onderweg trok de kille mist langzaam maar zeker op en maakte plaats voor een lekker zonnetje.

 

Alsof het zo moest zijn. De zondag na de workshop was het zomaar mooi weer.  Eindelijk weer wat zon, de wind niet al te hard en uit de goede hoek en een voor het Noorse najaar aangename temperatuur. En omdat we de Glomma de afgelopen week meer dan veelvuldig bezocht hadden kozen we voor een andere rivier. Geen rivier waar je nu eens even tientallen vlagzalmen zou gaan vangen. Maar wel een rivier die door een schitterend gebied loopt, veel variatie kent en bovenal grote vissen herbergt. Beiden zijn we er al menig keer geweest en we weten dus dat het een taaie maar lonende vliegvisserij kan zijn. En daar we beiden geen vliegvissers zijn die perse grote aantallen willen vangen kozen we voor de spanning van die ene grote. Maar meest van al nog wilden we genieten van al het andere wat er bij zo'n avontuurtje hoort.

 

 

De rivier lag er wel zeer aanlokkelijk bij. Al was er geen insect te zien.

Hans had al snel succes met zijn beroemde rukmug. Ik had er een soort van gnat aan geknoopt.

 

Nadat we een dagvergunning hadden gescoord en een goede bak koffie hadden genoten probeerden we korte tijd later de eerste stek uit. Er waren geen insecten op het water. Maar de ervaring leert dat als ze er zitten en je presenteert een droge vlieg op de juiste stroomnaad ze deze wel degelijk komen halen. We kamden de naadjes stuk voor stuk uit maar zonder het gewenste resultaat. Ik wisselde een keer van vlieg en bond er een Griffith Gnat variant op met een lijfje in de super pupa kleuren. Een fors exemplaar op haak 12 om exact te zijn. Er steeg een paar keer een vis op maar die weigerde de vlieg op het laatste ogenblik toch. Aan de overkant had Hans intussen wel succes op zijn bruine rukmug. Geen speciman vis maar welzeker een zeer fraaie vlagzalm.

 

 

Vlagzalm van het formaat zoals we ze graag zien. Ook deze had de maag al aardig vol met wintervoorraad.

 

Ik besloot mijn vlieg eens helemaal te laten uitdrijven. Een goede keuze want bijna aan het einde van de drift, op de rand van ondiep water werd ze fors genomen. Een grote vis! De vis bleef diep, nam af en toe wat lijn en zwom tegen de stroom in schuin naar het midden weg. Met de maximale druk die ik op tip 16/00 kon geven kon ik de vlagzalm van de hoofdstroom weg houden en rustig uitdrillen. Best spannend! De onthutsende blikken van ons beiden toen bleek dat de vis nauwelijks in het schepnetje paste. Wat een enorme vis! Dik over de magische halve meter en een nieuw PR. En of ik daar blij mee was!

 

Met zo'n geweldige vis is je visdag eigenlijk meteen al geslaagd natuurlijk.

Langzaam maar zeker zie je de herfst de zomer wegduwen en het landschap fraai kleuren.

 

Nadat we een korte nagenietpauze hadden genomen besloten we naar een plek elders te verhuizen. Deze plek had hans in de zomer ontdekt en nu was een mooi moment er eens heen te gaan en te zien wat er zoal aan vis zou zitten. We vingen er al snel een paar maar dat waren niet de exemplaren die we voor ogen hadden. Verderop was nog een pool naar bleek. Hans was er naar toe gelopen en vond dat ik er maar eens bij moest komen staan. Een wonderpool! Hij had er al even snel een paar fraaie vissen te pakken gehad. Nou, dat laat ik me geen twee keer zeggen.

 

 


In deze hele lange pool bleken inderdaad prachtige vlagzalmen te zitten. Geen enkel exemplaar onder de 45 centimeter. Dat is genieten in optima forma. We vergaten de meegebrachte koffie en worstjes en visten door tot de kou over de bergen kwam en de vis het voor gezien leek te houden. Behalve die twee op de terugweg. Eentje, een heel dikke vis, was helemaal niet te houden en denderde de hoofdstroom in. De andere, 48 centimeter, liet zich wel temmen en kon uiteindelijk geland worden. De uren waren omgevlogen, de vissen magnifiek, de omgeving blaartrekkend mooi. Wat is vliegvissen toch een fantastische bezigheid. En hoe mooi is het om dat samen met een vismaat zo te mogen beleven!

 

erikdenoorman

 

Terugblik

 

Als je me een dikke week gemist hebt dan klopt dat. Ik was namelijk in Koppang. Zo’n 250 kilometer noordoost van Oslo. Dit plaatsje, deel van de gemeente (kommune) Stor Elvdal is de bakermat van de workshop vliegvissen op stromend water. Om precies te zijn ligt het epicentrum op Sundfloen. De plek waar Edward Scholten op een dag een camping over nam van een vorige eigenaar en daar nu prima zaken doet. Dit jaar moesten Bas de B., Pål K. en, Hans W. en ondergetekende weer 12 liefhebbers verwelkomen om een week te pionieren op een van de meest productieve vlagzalm rivieren van Noorwegen.

 

 

De Glomma kent enorm vele gezichten. Soms traag en lui, dan weer bruisend en best wel spannend. Geen van de stekken is gelijk dus. En dat is juist zo aantrekkelijk. De deelnemers aan de workshop hebben ze allemaal gezien, beproefd, beworpen en beredeneert. Vis vangen deden ze overal. Soms zelfs veel vis. Een heel enkele keer met bedroevend resultaat. Maar ook dat is vliegvissen.  Toch durf ik te zeggen dat er vele honderden vissen zijn gevangen. Het meest vlagzalm maar ook we degelijk een  paar forellen. En er was uiteraard ook meer dan genoeg tijd om te genieten van de altijd weer indrukwekkende Noorse natuur.

 

Er werd ijverig geworpen, gebonden, gestruind, gewaad, ge. Enfin. Je had er gewoon bij moeten zij geweest om het mee te beleven. ’s Morgens vroeg op, 8.00 ontbijt in het hotel. Lunchpakketje maken. Dan werpen of binden tot pakweg 12.00. Daarna opsplitsen in groepjes en het gebied van pakweg 40 kilometer oever netjes indelen op basis van waterstrand, weer en omstandigheden.  Zo kon men kennis maken met de diversiteit van deze prachtige rivier. Het was ook nu weer leuk om te zien hoe iedereen zich ontwikkelde en verbeterde. En dat is natuurlijk de bedoeling van de workshop.


erikdenoorman




 
Meer artikelen...
<< Start < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>

Pagina 1 van 90