Moeizaam

Het viel niet mee het de ruisers van de Heiligenbergerbeek vandaag naar de zin te maken. Wat ik ook serveerde; het werd amper een blik waardig gegund. En daar zat waarachtig een heuse uitdaging in!

Uiteindelijk ving ik er toch een paar. Aan een minuscuul torretje. Want dat is waarschijnlijk wat ze tussen het kroos vandaan knabbelen.

Geen echte kanjers maar fijne voorns. Enkele grotere heb ik al wel gespot. Die komen nog wel eens aan de beurt. Ik prijs me al lang rijk met een water waar nog fatsoenlijke voorn voorkomt. Tot verleden jaar aan toe was dat zelfs nog het geval in mijn woonplaats waar bij de meest recente nieuwbouw heel ouderwets grote voorns voorkwamen in de aldaar aangelegde en buitengewoon fraaie waterpartijen. Maar die 'prachtige' zwarte vogels hadden dat ook ontdekt. Ze zijn er de hele winter maar druk mee geweest. Hoe was het ook alweer? Een pond vis per dag/vogel? en de gemeente maar wakken bijhouden......vanwege wat eenden.

Nu tref ik er alleen nog maar heel (veel) kleine vis aan en enkele snoeken met flinke snavelbeten. Maar gelukkig hebben de zwarte vogels de winter overleefd. (...)

 
Toch nog heerlijke zichtvisserij beleefd in het traag stromende, ietwat bruine maar voldoende heldere, water dat tussen het zeer weelderig aanwezige zomerse groen stroomt. In een eerder artikel heb ik het reeds over dit schitterende Geldersche Vallei water gehad.

                                                                 Even dan.

De man die telkens een balletje vlak naast mijn vlieg in het water wierp en daarbij steeds nadrukkelijk en met een gezicht van “Ja zeg daar maar eens wat van!” naar het bordje hondenuitlaat terrein keek heb ik totaal genegeerd. Ook de plonsende hond die het balletjes steevast kwam ophalen.

Het oudere echtpaar dat rechts van me ging staan kijken stond ik, nadat ik de hengel maar in het gras had gelegd, vriendelijk te woord. Een mooie gelegenheid immers om even een halve liter water in te nemen.

De 'fluister'boot met notaire dagjesmensen die de aan het oppervlak azende voorns voorgoed de diepte in stuurde knikte ik uiteraard ook zeer beleefd toe. Men kiikte trouwens net zo beleefd terug.

Zo ook de ingezetenen van twee verlaagde en zwaar gepimte zwarte VW Golfjes met zeer luide housemuziek die tot zowat het riet aan de oever parkeerde en daar direct veel bier begonnen in te nemen.

Maar toen er een vrachtwagen met tonnen, balken en touwen werd uitgeladen en er, uit het niets, een menigte jeugd met begeleidende ouders arriveerde die er kwistig vlotten van gingen maken heb ik er toch maar de brui aan gegeven.
De lui van de Golfjes waren intussen lallend in de beek gesprongen. Ter afkoeling zeg maar.

Vliegvissen aan de Heiligenbergerbeek is iets wat je eigenlijk helemaal niet moet willen doen op een zonnige zondagmiddag. En hou me ten goede. Ik begrijp dat prima. Een dergelijke fraaie spot aan de rand van de stad biedt recreatie aan velen. Echt niet alleen aan een vliegvisser.

Plotseling verlangde ik wel heel erg naar Noorwegen…………Nog 3 weekjes.

erikdenoorman