Tripverslagje juni 2017

 

Het zal de notoire facebook volger niet zijn ontgaan dat Hans, Marco, Siemon en ik een tripje hebben beleefd in Noorwegen. Met wat foto’s en korte tekstjes heb je dus al kunnen meekijken waar we zoal verbleven en wat we er uitspookten. Nu heb ik tijd om er wat uitgebreider op in te gaan en er wat plaatjes bij te sluiten die je wellicht nog niet had gezien. En voor hen die geen facebook hebben is het dus helemaal nieuw.


 


We vertrokken de 2e juni per KLM naar de Noorse westkust. Wat dat aangaat is de directe vlucht op Ålesund voor de zoutwaterminnende vliegvisser een ideale bestemming. In anderhalf uur tijd vlieg je van het hectische Nederland naar de stilte van de Noorse fjorden. Een soort van cultureshock. Op het vliegveld konden we in no time de door ons bestelde auto ophalen en ons in de richting van Vestness reppen. Want daar hadden we een huis gehuurd. Al met al, de tussenstops meegeteld, bleek het ruim twee uur rijden te zijn.

 

 

Het huis overtrof al onze verwachtingen. Het was groot, modern, van alle gemakken voorzien en iedereen had z’n eigen slaapkamer. Het bleek dat we de eerste huurders waren en dus een soort pilotfunctie hadden om te zien of alles klopte en werkte. En dat bleek, op paar kleine dingen na, perfect in orde. Nog steeds zijn we vol ongeloof over het geld dat we voor deze weelde moesten neertellen. Zo’n €22,50 p.p/nacht.

 

 

De avond van aankomst stonden we natuurlijk al te zwiepen. En ja hoor. Onze clousers werden met graagte gepakt door de hufterig sterke pollakken. Maar beter bleek de roze garnaal te scoren. En dat bleef de dagen erop eigenlijk zo. We bevisten de daarop volgende diverse stekken met wisselende resultaten. Soms was het ronduit hard werken voor een visje, de andere keer boog de ene hengel na de andere.

 

Het bleken vooral pollaken te zijn. Slechts een enkele koolvis viel ons ten deel. Ook de kabeljauw was in de minderheid dit keer. Maar Marco wist wel een heel beste te haken en te landen. En die hebben we ons goed laten smaken in de vorm van Visnuggets. Het is in deze omgeving mogelijk om bij elk weertype een min of meer beschutte plek te vinden. Ideaal want het weer was tamelijk wisselvallig. Regen hadden we niet veel maar soms was de wind venijnig en maakte werpen tot  een gevaarlijke onderneming. En dan is het lekker om uit te wijken naar elders.

 

 

Noorwegen is niet alleen maar fijn vliegvissen op zee. Het is vooral de beleving.  Er zijn met een gezelschap fijne vrienden zorgt ook voor een sfeer die er heel mooi bij past. Samen een mooie vis vangen, er een heeeel grote verspelen (is 2x gebeurt), een worstje eten in een kiosk, ’s avonds lekker eten en er daarna een goede borrel drinken hoort er wat ons betreft ook bij. Maar het is ook de betoverend mooie omgeving waar je telkens staat die nooit verveeld. Dat maakt de autoritjes van de ene naar de andere plek ook zo mooi. En zo vliegt de tijd voorbij. Vis vangen, vis eten en, zoals beloofd, ook wat vis meenemen naar Hans W. In Skogli. Dus het fileermes is duchtig gebruikt dit keer.

 

 

Woensdag de 7e juni was het tijd het zoute om te ruilen voor het zoete. Dat deden we ditmaal met een binnenlandse vlucht van Ålesund naar Oslo. Zoiets duurt maar 3 kwartier en was goedkoper dan de huurauto van Ålesund naar Koppang te rijden en ´m daarna op Oslo Gardermoen weer in te leveren. We maakten ons wel zorgen of we met de bevroren filets konden vliegen. Ze gingen bij de beveiliging op een plastic bak onder de scan door. Wij wachtte in spanning af. FISH ! zei de beambte. Wij dachten dat het gebeurt was en dat de filets daar in de vuilnisbak zouden belanden. Kennelijk zag de beambte onze gezichten en riep: “It´s good fish, Norwegian fish”. En zo zaten we even later in de Boeing 737 met een tas bevroren visfilets.

 

 

Op Oslo Gardermoen haalden we de huurauto op en trokken we richting noordoost. Uiteraard de traditionele tussenstop gedaan bij Myklegård voor koffie met een lekkere wafel. Mooi op tijd arriveerden we bij hut 11 op de camping onder de rook van Koppang Een prima hut met minder comfort dan het huis dat we onlangs verlaten hadden. Maar wel voorzien van alles wat een paar vliegvissende kerels behoeven. We wisten zeker dat we het er wel zouden volhouden. Hans W. stond ons al op te wachten om de meegebrachte vis snel thuis in de vriezer te deponeren. Later die week hebben we nog gezellig bij hen gegeten in hun mooie en gastvrije huis niet ver van de Glomma. Nogmaals dank Hans en Riekje!

 

 

De eerste blikken op de Glomma waren nogal verontrustend geweest. Die stond gewoonweg hoog. Te hoog voor mooi. Dat houdt in dat het aantal te bevissen stekken beduidend minder is dan bij normale of lage waterstanden. Bovendien was het er frisser dan aan de kust en waren er al met al nauwelijks insecten, op bruine steenvliegen na, waarneembaar. De vooruitzichten boden ook op termijn weinig positiefs. Uiteraard lieten we ons er totaal niet door ontmoedigen. Op een aantal stekken hebben we gevist en gevangen. Vanzelfsprekend minder dan mogelijk had geweest bij betere omstandigheden.

 

 

 

Maar we vingen wel weer heel fraaie vissen. De aanbeten staan nog op mijn netvlies gebrand. En ook hier hebben we heel wat afgereden op zoek naar geschikte plekken. Ritjes waarbij je altijd weer op prachtige plekken terecht komt. En geloof me of niet, altijd weer plekken waar niemand van ons ooit eerder geweest was.

 

 

De laatste dag was qua weersverwachting de beste. We besloten de Glomma maar eens te laten voor wat die was en ons heil elders te gaan zoeken. Er zijn in deze omgeving immers meer mooie rivieren te vinden. Het bleek een fantastisch goede keuze. De gekozen rivier stond nauwelijks te hoog en was mooi helder. Het was hier dat we onze laatste vlagzalmen vingen. Niet veel vissen. Maar wel diverse exemplaren net onder en bóven de magische halve meter! Een dag met een gouden randje die we meer dan tevreden afsloten met een lekker hapje eten onderweg.

 

 

En zo waren de 10 dagen eigenlijk zo maar weer omgevlogen. Intensieve dagen waar we heel veel buiten zijn geweest. Vermoeiend. Maar dan op een prettige manier. Het waren ook gezellige dagen. Samen eten, drinken, humor, plannen maken, diepzinnige gesprekken voeren, lachen en genieten En dat had niet zonder Hans, Marco en Siemon gekund. Bedankt mannen!


 

erikdenoorman