Het doet mij deugd wederom een zeer lijvig en van werkelijk prachtige foto's voorziene verslag van een vliegvisser te mogen plaatsen op deze website. Ditmaal van iemand die een grote voorliefde heeft voor Slovenië en, zeker actueel, het vissen op de Tenkara manier. Het is een wetenswaardig artikel geworden dat het  gewoonweg verdiend om gelezen te worden. J. Wandelaar, bedankt! Het verslag telt 16 pagina's en wordt daarom in drie stukken aan jullie gepresenteerd.

Mijn seizoensopener van dit jaar.. Slovenië.                    DEEL 1

Ik vliegvis inmiddels alweer 15 jaar. De laatste aantal jaar vertrek ik meerdere keren per jaar naar de zonnige zuidkant van de Alpen. Weekje heel veel vissen en verder goed genieten van al het moois dat in Slovenië te zien en te beleven is. Het stroomgebied van de Soca en Idrijca is mijn favoriet. Ook aan de andere kant, het stroomgebied van de Sava ben ik ook al meerdere malen geweest. Ook prachtig, maar minder ruig dan waar ik deze keer weer naartoe ga. Mijn laatste vistrip naar Slovenië was in September. Je begrijpt, het kriebelt alweer een aantal maanden tijdens de altijd te lange winter.  Hoe voelt het kurk van mijn #3tje ook alweer aan? 

Sommige mensen gaan ieder jaar terug naar een camping in bijvoorbeeld Zeeland of Texel. Ik ga ieder jaar met veel plezier meerdere keren naar Slovenië.  Meestal ga ik alleen en soms met een vismaat. Ze noemen mij de wandelaar. En dat is zeker niet voor niets. 5 tot 10 km rivier per dag zien is normaal voor mij. Veel mooie onbedorven natuurpracht heb ik al ontdekt in dit ware paradijs. Ik heb veel gezocht en gevonden hier aan de zonnige zuidkant van de Alpen. Van ’s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat sta ik zoveel mogelijk tot mijn knieën in kraakhelder magisch gekleurd water.
Dit word absoluut niet mijn laatste keer Slovenië. Dit jaar staat er ook nog voor eind Juni of Juli en augustus en september de volgende Slovenië trips alweer in de agenda. En misschien worden het er nog wel meer. dat zou geen drama zijn.

 
Een halfvolle auto met alleen het hoognodige deze keer. Tent, luchtbed, slaapzak, kussen, toilettas, kookgerei, gevulde koelbox, stoel, tas met kleren en handdoeken. Fotocamera en onderwatercamera met volle batterijen? Check .. Visspullen natuurlijk dubbel ge-checked om niets te vergeten. #3tje? Check..  #5je ? check… #7/8? Check.. waadpak en waadschoenen? Check.. Vest met alle vliegendozen, leaders, tippets, vetjes en gereedschapjes, waadstok, polariserende bril, petje en zonnebrand? check.. De nieuwe Tenkara hengel met level- en getwijnde lijnen? Check. Klaar om te gaan. De aankomende dagen is er 25 graden en warmer voorspeld dus dat beloofd niet alleen bruin worden. Nogmaals zonnebrand? Check..Ben benieuwd hoe Tenkara het zal doen in “the land of living water” zoals het daar terecht genoemd word.

 Ik vertrek op een rustige doordeweekse avond rond 9 uur. Lekker rustig op de weg richting Duitsland, Oostenrijk en via een klein stukje Italië naar mijn favoriete vliegvisbestemming. 4 keer kort stoppen onderweg om te tanken en beentjes te strekken zorgde ervoor dat ik om 7 uur  ‘s ochtends  in Bovec de benodigde vergunningen kocht vlakbij de Boka waterval. Even de brug op lopen om naar de Soca te kijken. Wat een uitzicht. Adembenemend. Nog steeds blijf ik mij verbazen over de ongekende natuurschoon, hoge bergen, magisch en meestal kristalhelder blauw en groen water met witte en grijze kiezelstranden en indrukwekkende rotspartijen die Slovenië rijk is.

De brug met rechts de imposante Boka waterval die hier vlakbij de Soca instroomt.

De Soca is troebel en het waterniveau iets te hoog. Er is geen vis te zien deze keer. Hopen dat ze binnen een paar dagen helder is om toch op deze parel een lijntje te kunnen strekken.
Het liefst vis ik met mijn #3tje. De zwaardere hengels vangen al lange tijd stof. Deze keer ga ik niet voor grootte of aantallen maar voor uitdagende visserij en sightseeing.  Alleen wanneer ik grote aantallen en grote vis wil vangen pak ik mijn #5je of zwaarder. Ik vis er dan met zware, zwarte en witte streamers de diepe pools van de Idrijca en de Soca af. Nee dat is niet wat ik wil deze keer. Uitdaging.. daar ga ik voor. Kleiner, kraakhelder en meer afwisselend water.

Ik ben dus ook niet getreurd na het zien van de wat troebele Soca want er is nog meer. Veel meer. Op naar de eerste zijrivier stroomafwaarts. De Ucja. 6,1 km lang, ongerept,  hier vis je in echte wildernis.  Er ligt alleen een weg  ongeveer 100 meter hoger tegen de berg. Verder geen bebouwing op de oever.

De eerste aanblikken van de Ucja

Prachtig blauw en kraakhelder riviertje met veel grote witte stenen in en langs de rivier. Zeer moeilijk toegankelijk zonder klimuitrusting. De beste toegangsplekken heb ik al gevonden. En die zijn er niet veel op dit riviertje. Het word in de bovenloop bewoond door marmer- hybride en bruine forel. Regenbogen en vlagzalm vang je meer in de benedenloop nabij het dorpje Zaga.

de Ucja nabij het dorpje Zaga

Wanneer je hier vist kom je dus niemand tegen.. ook deze keer, voor mij alweer de zoveelste keer dat ik op de Ucja vis en nog nooit geen andere vissers of wandelaars gezien. Lekker rustig dus. Dit is absoluut geen gemakkelijk watertje vanwege moeilijke toegankelijkheid, de helderheid, snelle stroming en grote rolstenen. Uitdagend klim en klauter werk is vereist om de mooiste plekken te bereiken.. daar houd ik van.

Waadpak en vest aan, petje en bril op en waadstok en Tenkarahengel in de hand. Wat is dit hengeltje toch licht en compact. De eerste worpen met de Tenkara hengel  maken me direct verliefd op deze vistechniek. Wat een precisie!  En wat een presentatie! Wat een genot om met dit hengeltje te vissen. Het is ook zo simpel.  Hengel van 12 voet. Fluorcarbonlijn van 13 voet. Tippet 4 voet en de vlieg. Met het grootste gemak vele meters Drag-free presenteren. Alle hoekjes, tussen-, voor- en achter stenen en stroomnaden en andere naar vis ruikende plekken zijn er snel en doeltreffend mee af te vissen.  Zelfs voorbij een aantal stroomversnellingen tegen de andere oever zonder drag.

Wat mij ook zo enthousiast over Tenkara maakt. De lijnhand is niet nodig tijdens het vissen. De andere hand is dus voor je waadstok, peuk of flesje drinken. Door een rivier lopen is natuurlijk veel gemakkelijker met zo’n “3e been”. Zo kan ik vissen met weinig geduld. Iets wat ik graag doe wanneer ik hier in Slovenië ben. Poeltje of stroompje afvissen met maximaal  15 worpen.. en op naar de volgende plek. En laat tenkara nu net datgene zijn wat mijn lievelingsvisserij, op deze manier, zo makkelijk en leuk maakt. Wat een aanwinst voor mijn visuitrusting.
Het drag-free presenteren is bijzonder gemakkelijk omdat je vist met alleen maar de vlieg en tippet in het water. De werkelijke “Vliegenlijn” in dit geval fluoriserend oranje fluorocarbon houd je geheel van het water af. Zelfs de kleinste aanbeten zijn goed te registreren. Je hoeft geen lijn te menden want die ligt niet op het water. Het maakt het mogelijk om achter stromingen te vissen die met een vliegenhengel van 8 of 9 voet en een paar meter vliegenlijn op het water gewoon onmogelijk zijn. Voor het eerst sinds de 15 jaar dat ik vliegvis heb ik het gevoel dat ik mijn normale vliegenhengels voor niets heb meegenomen naar Slovenië. En dat blijkt ook na deze week alleen maar met Tenkara gevist te hebben. Handig hengeltje voor de wandelaar, zoals ik, die deze keer veel plekken wil zien en af en toe door struikengewas en bergen moet klimmen. Het is een telescopische hengel, in ingevouwen toestand slechts 50 cm. Het past dus in de rugzak van me vest tijdens klimpartijen.
Tot dusver nog weinig actie op de droge vlieg maar ik vertik het nog om er een nymf aan te knopen omdat de sedge zo mooi gepresenteerd kan worden. Verbazingwekkend. Kleine hoekjes uitpeuteren gaat goed en mooi zo. Een tijdje later ga ik terug naar de auto en rijd richting Kobarid. Bij Kobarid rechtsaf richting de rivier Nadiza.

Uitzicht op Soca valley

De Nadiza loopt voor een groot deel door brede grindbedden met lange pools en rustige stroomversnellingen met uitzondering van een 3tal korte kloven met steile rotswanden. De zon scheen volop en het was warm. Zonnebrand smeren dus.
Prachtig mooie rivier. Er zit veel  vis. Ik zie ze op afstanden waar ik met Tenkara niet toe kan rijken. De eerste handicap van Tenkara is een feit. Op lange afstand te weinig bereik. Op kortere afstanden met verschillende stromingen onverslaanbaar denk ik. Perfect voor riviertjes zoals de Kyll en kleiner.  Al zou mijn #3tje goed passen op de Nadiza om iets te vangen, toch was de drempel te hoog om hem op te tuigen omdat Tenkara zo lekker maar anders vist en presenteert. Ik ben er dus nog niet klaar mee.

De Nadiza

Nog even stroomopwaarts naar Nadiza Korita. Omdat het daar zo mooi is. Ik heb de hele dag al ademnood zullen we maar zeggen. Ik besluit na wat rondkijken bij de kloof om het kleinere water op te zoeken om Tenkara goed te testen.

Hier begint Nadiza Korita

Op naar het stroomgebied van de Idrijca. De rivieren de Baca en de Trebuscica worden het hoofddoel. Tent opgezet op een camping in “Baska grapa”, pal aan de rivier de Koritnica die verderop weer uitkomt op de Baca. Even wat filmen en foto’s maken bij dit schattige riviertje. Vrij smal maar kraakhelder en met magisch blauwe poeltjes. Een heel mooi riviertje maar deze laat ik vandaag voor wat het is.

Koritnica een kilometer stroomopwaarts.

Etenstijd. En wat is er nu lekkerder dan te lunchen in de bergen met het beeld en geluid van een stromend riviertje en de fluitende vogels om je heen.
Ik werk wat snel-klaar-eten, kopje koffie en een flesje vers getapt Koritnica rivierwater naar binnen.
Wat smaakt dit water toch lekker! Een half uurtje later stap ik weer in de auto en rijd door de Baca en Idrijca vallei naar de rivier de Trebuscica. In mijn ogen een van de mooiste riviertjes van Slovenië. Waarom?  8,3 km lang en loopt door een nauwe vallei met dichte ongerepte bossen. Het water is magisch groen in de pools en bijna altijd glashelder. Een witte grindbodem met gelige rolstenen, indrukwekkende rotspartijen, steile rotswanden die ook grijs, wit en gelig zijn. Dit alles maakt het contrast met de rest van de omgeving zeer aangenaam om naar te kijken. Het vissen is er zeer moeilijk vanwege de helderheid en lichte bodem. Meestal wanneer je vis ziet.. heeft de vis jou waarschijnlijk ook al gezien, vlucht naar een diepere pool en laat zich niet meer zomaar vangen. De uitdaging waar ik naar verlangde na de lange winter.
De ontelbare pools en stroomversnelling wisselen elkaar snel af wat het een zeer gevarieerd watertje maakt. Zeer afwisselend en heel veel mooie plekjes. Het is hier vooral veel rustig en vredig. Daar hou ik van. Twee volle dagen in deze rivier gevist en geen andere visser of wandelaar gezien. Het rijk had ik alleen. Heerlijk.

Aangekomen in de Trebusa vallei met ongerepte natuur in de hoge beboste bergen rijd ik via een kronkelweggetje naar een plek waar ik altijd parkeer. De eerste blik op de benedenloop van de Trebuscica zorgen weer voor ademnood. Prachtig en kraakhelder!!

Een mooie pool .. stukje stroomopwaarts vanaf waar ik te water ben gegaan. It’s good to be back!

TOT ZOVER DEEL 1